Op een avondbijeenkomst waar je nieuwe mensen ontmoet, komt altijd dezelfde vraag naar voren:
"Dus, wat doe je?"
Lange tijd antwoordde ik door het gesprek af te leiden. In plaats van over mijn werk te praten, probeerde ik mensen te leiden naar wat er echt toe doet:
Wat doe ik in het leven om mij goed te voelen, om mij vervuld te voelen?
Wat zijn de dingen die mij een gevoel van levendigheid geven, die mij interesseren, die mij helpen groeien?
Ik sprak liever over mijn activiteiten en passies dan me in een professioneel hokje te laten stoppen. De maatschappij verwacht dat we eerst een etiket opplakken: ons werk. Maar vaak is dat werk slechts één activiteit uit vele, soms ver verwijderd van wie we werkelijk zijn.
Mijn antwoord was vaak zoiets als:
“Ik leef… en ik probeer zo goed mogelijk te leven.”
Een andere avond: accepteren dat ik mijn nieuwe baan een naam geef
Die avond was anders: het was een professionele avond.
Dus speelde ik het spelletje mee en gaf voor het eerst eens direct antwoord op de vraag.
En tot mijn grote verbazing was het… een genot.
Uitleggen wat ik doe, reacties, stiltes, omwegen, verschuivingen in de gezichtsuitdrukking van mensen observeren…
Dit alles fascineerde me enorm. Omdat mijn vakgebied iets heel intiems raakt:
Ik werk in de wereld van urnen, op het kruispunt van dood, rouw en leven.
Als je dat zegt, is het net alsof je een steen in stilstaand water gooit.
Zeggen “Ik werk met de dood”: een steen in het taboe gooien
Er zijn verschillende manieren om te introduceren wat ik doe.
- De directe versie, een beetje scherp:
“Ik werk met urnen.” - De zachtere versie, meer ingepakt:
Ik begin met te praten over een boom die groeit, over een ritueel dat ons in staat stelt om het leven in een andere vorm terug te geven,
en dan breng ik geleidelijk het onderwerp dood en verdriet ter sprake.
Welke deur ik ook kies, het resultaat is hetzelfde:
dit onderwerp laat niemand onverschillig.
Je voelt meteen dat je een taboe aanraakt.
Uiterlijk verandert, stemmen veranderen, lichamen openen zich of sluiten zich.
Maar in bijna alle gevallen ontstaat er iets: een scheur, een nieuwsgierigheid, een emotie.
Het oplichten van de sluier over dood en rouw
Wat mij het meest raakt, is hoe diep ieder mens in zijn diepste innerlijk geraakt wordt.
Al snel voel je de behoefte om de sluier op te lichten over het thema van de dood, waar we bijna nooit over praten.
Iedereen heeft wel eens, op de een of andere manier, een moment van verdriet meegemaakt dat min of meer geheeld is.
En deze eenvoudige uitwisseling wordt een zeldzame kans:
- Over de dood praten zonder taboe
- Om te laten weten wat al lang op hen drukt
- Om woorden te geven aan angsten, vragen, woede
- Om eindelijk het gevoel te hebben dat ze over hun vragen mogen praten
Het gesprek krijgt bijna een therapeutisch effect.
Geen filter, geen sluier, geen angst voor oordeel.
Gewoon mensen die zich voor even kwetsbaar en echt durven te tonen.
Praten over de dood is praten over het leven
Fascinerend is dat als je over de dood praat, je eigenlijk altijd over het leven praat.
Als we het over verlies, scheiding en het einde van een verhaal hebben, hebben we het ook over:
- de liefde die ooit bestond
- de banden die in een andere vorm voortduren
- wat we kiezen om te doen met ons eigen leven na verdriet
- wat we willen eren, overdragen of loslaten
- twijfels en vragen over dit onderwerp
In deze gesprekken is de dood niet langer slechts een schaduw waar we voor wegrennen.
Het wordt een spiegel die onze manier van leven, van keuzes maken, van liefhebben en van toewijding weerspiegelt.
Een enorme behoefte om het taboe te doorbreken
Die avond werd voor mij iets bevestigd:
In onze maatschappij is er een grote behoefte om eindelijk over dood en rouw te kunnen praten.
We leven in een wereld waarin we alles laten zien… behalve het einde van het leven.
We verhullen het, verstoppen het, kijken weg.
Maar zodra er een veilige ruimte is gecreëerd, begint alles te stromen:
woorden, tranen, glimlachen, herinneringen.
Het durven openen van dit onderwerp is als het openen van de doos van Pandora,
maar een doos van Pandora die, in plaats van alles te vernietigen,
helpt ons daadwerkelijk onszelf te bevrijden, weer te ademen en ons minder alleen te voelen.
Een geschenk om jezelf aan te bieden: praten over de dood om meer van het leven te houden
Voor mij is het een zegen om getuige te zijn van deze momenten.
Het is een voorrecht om te zien hoe mensen zich op deze manier openbaren,
om te zien hoe ze eindelijk woorden geven aan wat al jaren in hen leeft.
En het is ook een geschenk dat ik echt hoop dat je ooit zult ervaren:
de gave om over de dood te praten zonder sluier of taboe,
van het delen van uw rouwervaring,
en daardoor opnieuw op een echtere, diepere manier in contact komen met het leven.
Omdat uiteindelijk de sluier van de dood wordt opgetild
is vaak de mooiste manier om opnieuw te leren leven.
→ Lees: De ware aard van Tree Urn - hoe het je leven transformeert
→ Lees: Erkenning van de sterfelijkheid voor een vervullend leven in volledig bewustzijn.
0 reacties