Podczas wieczornego spotkania, na którym poznajesz nowych ludzi, zawsze pojawia się to samo pytanie:
„Więc co robisz?”
Przez długi czas odpowiadałem, zmieniając temat rozmowy. Zamiast mówić o mojej pracy, starałem się kierować ludzi ku temu, co jest dla mnie naprawdę ważne:
co robię w życiu, żeby czuć się dobrze, żeby czuć się spełnionym?
Co sprawia, że czuję się żywy, co mnie interesuje, co pomaga mi się rozwijać?
Wolałam mówić o swoich zajęciach i pasjach, niż dać się zamknąć w zawodowych ramkach. Społeczeństwo oczekuje, że najpierw przyklei nam etykietę: nasza praca. Jednak bardzo często ta praca jest tylko jedną z wielu aktywności, niekiedy dalekich od tego, kim naprawdę jesteśmy.
Moja odpowiedź często brzmiała mniej więcej tak:
„Żyję… i staram się żyć najlepiej, jak potrafię.”
Inny wieczór: Zgoda na nadanie nazwy mojej nowej pracy
Tamten wieczór był inny, gdyż miał miejsce w kontekście zawodowym.
Więc zgodziłem się i po raz pierwszy odpowiedziałem na pytanie wprost.
I ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, było to… rozkosz.
Wyjaśnianie tego, co robię, obserwowanie reakcji, ciszy, odstępstw, zmian w wyrazie twarzy ludzi…
Wszystko to mnie absolutnie zafascynowało. Bo moja dziedzina dotyka czegoś bardzo intymnego:
Pracuję w świecie urn pogrzebowych, na styku śmierci, żałoby i życia.
Mówiąc wprost, jest to jak wrzucenie kamienia do stojącej wody.
Mówienie „Pracuję ze śmiercią”: rzucanie kamieniem w tabu
Jest kilka sposobów na przedstawienie tego, co robię.
- Wersja bezpośrednia, nieco ostra:
„Pracuję z urnami pogrzebowymi.” - Wersja bardziej miękka, bardziej owinięta:
Zacznę od opowieści o drzewie, które rośnie, o rytuale, który pozwala nam oddać życie w innej formie,
a potem stopniowo wprowadzam temat śmierci i żałoby.
Którekolwiek drzwi wybiorę, efekt będzie ten sam:
Ten temat nigdy nikogo nie pozostawia obojętnym.
Od razu czuć, że dotykasz tematu tabu.
Wygląd się zmienia, głosy się zmieniają, ciała otwierają się lub zamykają.
Ale w prawie każdym przypadku coś się otwiera: pęknięcie, ciekawość, emocja.
Podnoszenie zasłony śmierci i żałoby
Najbardziej uderzyło mnie to, jak głęboko poruszona jest najgłębsza wrażliwość każdej osoby.
Bardzo szybko można poczuć potrzebę uchylenia rąbka tajemnicy na temat śmierci, o którym prawie nigdy nie rozmawiamy.
Każdy z nas w ten czy inny sposób przeżył chwilę żalu, która pozostawiła po sobie mniej lub bardziej zagojony ślad.
I ta prosta wymiana zdań staje się rzadką okazją:
- Rozmawiać o śmierci bez tabu
- Aby uwolnić się od tego, co ciążyło na nich przez długi czas
- Ubrać w słowa lęki, pytania, gniew
- Aby w końcu poczuć, że mogą mówić o swoich pytaniach
Ta rozmowa staje się niemal terapeutyczna.
Bez filtra, bez zasłony, bez strachu przed osądem.
Po prostu ludzie, którzy na chwilę odważyli się pokazać, że są wrażliwi i prawdziwi.
Rozmowa o śmierci to rozmowa o życiu
Fascynujące jest to, że tak naprawdę, mówiąc o śmierci zawsze mówimy o życiu.
Kiedy mówimy o stracie, rozstaniu, końcu historii, mówimy także o:
- miłość, która kiedyś istniała
- więzi, które trwają w innej formie
- co zdecydujemy się zrobić ze swoim życiem po żałobie
- co chcemy uszanować, przekazać lub odpuścić
- wątpliwości i pytania na ten temat
W tych rozmowach śmierć nie jest już tylko cieniem, przed którym uciekamy.
Staje się lustrem odbijającym nasz sposób życia, dokonywanych wyborów, kochania i angażowania się.
Ogromna potrzeba przełamania tabu
Tego wieczoru coś mi się potwierdziło:
w naszym społeczeństwie istnieje ogromna potrzeba, aby w końcu móc rozmawiać o śmierci i żałobie.
Żyjemy w świecie, w którym pokazujemy wszystko… oprócz końca życia.
Maskujemy to, ukrywamy, odwracamy wzrok.
Jednak gdy tylko stworzona zostanie bezpieczna przestrzeń, wszystko zaczyna płynąć:
słowa, łzy, uśmiechy, wspomnienia.
Odważenie się na otwarcie tego tematu jest jak otwarcie puszki Pandory,
ale puszka Pandory, która zamiast wszystko zniszczyć,
naprawdę pomaga nam się uwolnić, znów odetchnąć, poczuć się mniej samotnym.
Prezent dla siebie: rozmowa o śmierci, by bardziej kochać życie
Dla mnie bycie świadkiem takich chwil jest błogosławieństwem.
To zaszczyt widzieć ludzi tak odsłaniających się,
patrzeć, jak w końcu ubierają w słowa to, co przez lata żyło w ich wnętrzu.
I jest to również dar, którego szczerze życzę, abyś pewnego dnia doświadczył:
dar mówienia o śmierci bez zasłony i tabu,
dzielenia się swoim doświadczeniem żałoby,
i dzięki temu na nowo nawiązać kontakt z życiem w sposób prawdziwszy i głębszy.
Bo w końcu podniesienie zasłony śmierci
jest często najpiękniejszą drogą, aby nauczyć się żyć na nowo.
→ Przeczytaj: Prawdziwa natura urny drzewnej – jak zmienia życie
→ Przeczytaj: Uznanie śmiertelności dla pełnego życia w pełnej świadomości.
Komentarze 0